Kategorie

Prezent


Przy każdym zamówieniu
otrzymujecie 
w prezencie 
imienne naklejki na książki 

 

Co to jest architektura?/What is architecture? Tom II

Wydawnictwo: Manggha
Autor: Adam Budak
Dostępność:
Nakład wyczerpany

Okładka: twarda , Format: 17x24 cm, Stron: 610 , 2011 r., Współpraca redakcyjna: Justyna Stawarz, Marta A. Urbańska

Przekład: Marta A. Urbańska

Drugi tom Co to jest architektura?/What is architecture? to zapis cyklu wykładów wygłoszonych w latach 2003-2007 w Centrum Sztuki i Techniki Japońskiej Manggha przez wybitnych architektów i teoretyków z całego świata. (Poprzedni tom zawierał teksty wykładów, jakie odbyły się w Bunkrze Sztuki w latach 2000-2002).W efekcie otrzymujemy kolejną obszerną i interesującą publikację, która odnosi się tak do teorii, jak i praktyki architektonicznej, pokazuje całą różnorodność i złożoność problematyki, jaką zajmuje się współczesna architektura.

Nowa architektura zawiera w sobie zawsze pewną niewiadomą, wymaga swoistej weryfikacji przez czas i ostatecznej akceptacji przez lzi, którzy w budynku żyją lub pracują. Z perspektywy trzynastu lat istnienia i działalności Centrum Manggha można śmiało stwierdzić, że jego forma architektoniczna przeszła tę weryfikacje pomyślnie. Bynek centrum to architektura na lzką miarę i skalę, miejsce w którym zarówno ci, co tu pracują, jak i ci, którzy to miejsce odwiedzają, czują się dobrze. Decydująca wydaje się więc lzka obecność: zamieszkując architekturę stopniowo ją „ożywiamy” i oswajamy, z czasem nasz stosunek do niej staje się coraz bardziej osobisty. O tym wrażeniu decyduje też trno uchwytna, ale wyraźnie wyczuwalna atmosfera: „duch miejsca”.

 

Bogna Dziechciaruk-Maj
Przestrzeń dla architektury

Adam Bak
Obsesja. Pomiędzy precyzją i wyobraźnią

image / space

Gerald Zugmann
Kocham pewną dozę inscenizacji
– wolną od wszelkiego przypadku

the thinking of: zone of discourse

Aaron Betsky
Przestrzeń queer.
Architektura i pożądanie osób tej samej płci

Jacek Dominiczak
Dotyk i pieszczota:
subtelne terytoria architektury dialogicznej

Marco De Michelis
Emocje w architekturze

Heinz Paetzold
Doświadczenie architektury miasta. Polityka
przechadzki w duchu Waltera Benjamina

Georges Teyssot
Architektura protez:
środowisko dla technociała

Philip Ursprung
Zbudowane obrazy – budynki wyobrażone:
wystawiając Herzoga & de Meurona

image / space

Heléne Binet
Tajemnica cienia.
Światło i cień w architekturze

shifts

Diana Agrest
Dyskursywne przeniesienia

Marc Augé
Architektura jako iluzja i aluzja

John Palmesino
USE: Uncertain States of Europe
– Niepewne Stany Europy

Kathryn Findlay, Lorens Holm
Co to nie jest architektura?

image / space

Adam Bak
Mikro-narracje o rzeczach zwykłych.
Śledząc struktury pamięci

the making of: zone of practice

Odile Decq
Przestrzeń jest doświadczaniem wrażeń

Didier Fiuza Faustino
Corpus delicti

Colin Fournier
„Igrając z ogniem”.
Biomorfi czny paradygmat

Nikolaus Hirsch
O granicach albo o trnościach z utratą kontroli

Krzysztof Ingarden
Matryca przestrzeni

Christian Kerez
Co to jest / co to nie jest architektura?

Jan Kleihues
O miejscu, funkcji, porządku
i wolności do tworzenia piękna

Anne Lacaton
Mieszkać

Jürgen Mayer H.
Re:Public

Zbigniew Oksiuta
Isopycnic Systems, Spatium Gelatum,
Hodowle przestrzeni

Philippe Rahm
Architektura bezpośrednia

Hani Rashid
Asymptote: w poszukiwaniu nowej elegancji

Peter Zumthor
Magia rzeczy realnych

 

 

Drugi tom Co to jest architektura?/What is architecture? to zapis cyklu wykładów wygłoszonych w latach 2003-2007 w Centrum Sztuki i Techniki Japońskiej Manggha przez wybitnych architektów i teoretyków z całego świata. (Poprzedni tom zawierał teksty wykładów, jakie odbyły się w Bunkrze Sztuki w latach 2000-2002).W efekcie otrzymujemy kolejną obszerną i interesującą publikację, która odnosi się tak do teorii, jak i praktyki  architektonicznej, pokazuje całą różnorodność i złożoność problematyki, jaką zajmuje się współczesna architektura.


Tak się szczęśliwie składa, że w działalności Centrum Manggha (od niedawna Muzeum Manggha) architektura zawsze była osobnym, wyraźnie wyodrębnionym tematem, a samo Centrum – powstałe w 1994 roku według projektu wybitnego japońskiego architekta Araty Isozakiego,  bez wątpienia nadal jedna z najciekawszych budowli wzniesionych w Polsce w ostatnich latach – stanowi naturalne miejsce dla dyskusji o nowej architekturze, jej sytuacji i perspektywach. 


Nowa architektura zawiera w sobie zawsze pewną niewiadomą, wymaga swoistej weryfikacji przez czas i ostatecznej akceptacji przez lzi, którzy w budynku żyją lub pracują. Z perspektywy trzynastu lat istnienia i działalności Centrum Manggha można śmiało stwierdzić, że jego forma architektoniczna przeszła tę weryfikacje pomyślnie. Bynek centrum to architektura na lzką miarę i skalę, miejsce w którym zarówno ci, co tu pracują, jak i ci, którzy to miejsce odwiedzają, czują się dobrze. Decydująca wydaje się więc lzka obecność: zamieszkując architekturę stopniowo ją „ożywiamy” i oswajamy,  z czasem nasz stosunek do niej staje się coraz bardziej osobisty.  O tym wrażeniu decyduje też trno uchwytna, ale wyraźnie wyczuwalna atmosfera: „duch miejsca”. Jest to niewątpliwa zasługa architekta, który w swoim projekcie przywołał symboliczną wizję architektury polsko-japońskiej, a także  w typowy dla siebie sposób połączył wiele funkcji i znaczeń: rozległy hol na osi budynku, otwarty na Wisłę i Wawel, z częścią kawiarnianą i księgarnią, tajemniczą przestrzeń galeryjną, funkcjonalną salę widowiskową, poprzedzoną przestronnym lobby, biura, magazyny, bambusowy ogród z domkiem herbacianym…Architekt w wyborze miejsca (nad brzegiem Wisły, z widokiem na historyczny Kraków) odniósł się do lokalnej tradycji, a w samym budynku uwzględnił także elementy tradycji architektonicznej Japonii, umiejętnie łącząc ze sobą tradycję i nowoczesność; zestawił cegłę i drewno z metalem i szkłem; otwartą  rozświetloną przestrzeń holu skontrastował z miejscami mrocznymi, kontemplacyjnymi (wnętrza galerii); wyeksponował walory widokowe budynku, wykorzystał symbolikę fali (zarys dachu nawiązuje do fali wiślanej oraz słynnego drzeworytu Katsushiki Hokusaia Wielka fala w Kanagawa) . Można bez żadnej przesady powiedzieć, że w projekcie Centrum Manggha Arata Isozaki zrealizował paradygmat architektury japońskiej, w następujący sposób określony przez Wolfganga Welscha: Gdy japońscy architekci myślą o budynku, nie koncentrują się na nim samym. Biorą pod uwagę środowisko: krajobraz, przepływ energii, klimat, wiatr, procesy naturalne, kolory i żywioły.(…) Wiatr, woda, temperatura, niebo i ziemia – a przede wszystkim, zapewne, czas – mają najwyższe znaczenie (…). Nie ma ścisłej granicy między budynkiem a środowiskiem. Zewnętrze jest wewnątrz, a wnętrze jest na zewnątrz.(Co to jest architektura? / What is architecture?, Kraków 2002, s.185-186)

Wielość i mobilność funkcji Muzeum Manggha znakomicie współgra z mobilnością architektury, bowiem, jak pisze Cristin Feireiss: Ruch powstaje tam, gdzie i kiedy chce, nie zważając na to, co architekci i planiści uznają za słuszne. Budynki zmieniają się, gdy tylko zostaną zamieszkane. Transformują się funkcje. Lzie, ze swą własną dynamiką i własnym rytmem ,mają inne wyobrażenie o budynku po jego ukończeniu, niż architekci. (Co to jest architektura?, s.85). W tak rozumianej przestrzeni muzeum przestaje już być statyczną „świątynią sztuki”. Przeciwnie – znakomicie mieści się w niej dynamiczna działalność instytucji, która łączy podstawowe dla niej funkcje muzealne z szeroką aktywnością żywego centrum kultury. W nowoczesnym, przyjaznym budynku znalazło miejsce muzeum nowego typu, które wprowadza nowe metody i formy działania. Jego głównym zadaniem staje się upowszechnianie sztuki, rozumianej możliwie interdyscyplinarnie, z silnym akcentem położonym na współczesności. W ten sposób trwałość i niezmienność tradycyjnego muzeum zostaje zastąpiona przez otwartość, elastyczność, zdolność do adaptacji nowej instytucji.


Nic dziwnego, że cieszący się ogromnym powodzeniem cykl wykładów Co to jest architektura? tak dobrze wpisał się w działalność najpierw Centrum, a następnie Muzeum Manggha, a nowoczesny, przyjazny bynek to znakomity entourage dla tej tematyki. (wstęp: Bogna Dziechciaruk-Maj, Dyrektor Muzeum Manggha)