Pornotopia. Playboy, architektura i biopolityka w czasach zimnej wojny

  • 59,00 zł

ISBN 978-83-66082-13-7 

Oprawa: miękka, Format:, Stron: , 2021 r., tłumaczenie Grzegorz Piątek

„Playboy” był czymś znacznie więcej niż zwykłym magazynem erotycznym – współtworzył architektoniczne imaginarium drugiej połowy XX wieku. „Playboy” to rezydencje i imprezy, tropikalna grota i przeszklona podziemna bawialnia, w której goście mogą podziwiać króliczki pływające nago w basenie; to okrągłe łóżko, w którym Hefner baraszkuje z playmates; to garsoniera, prywatny odrzutowiec, klub z sekretnymi pokojami, zoo w ogrodzie, to tajemny zamek i oaza w wielkim mieście. Z czasem „Playboy” stał się pierwszą pornotopią epoki mass mediów.

Paul B. Preciado, fragment książki



Zimna wojna to czas zakwestionowania reżimu biopolitycznego, intensywnych działań ruchów feministycznych, pojawienia się pigułki antykoncepcyjnej, a także wykształcenia postindustrialnych mechanizmów produkcji i pracy niematerialnej. Nie tylko telewizyjne reality show, które jest wynalazkiem Hugh Hefnera, lecz także home office z podpiętym do multimedialnej sieci łóżkiem pełniącym funkcję biura wydają się dziś co najmniej prorocze.

Dorota Jędruch, fragment wstępu do wydania polskiego

O autorze:

Paul B. Preciado – hiszpański pisarz, filozof i kurator sztuki. Wykładał historię polityczną ciała, teorię gender oraz historię performance’u na Uniwersytecie Paris VIII. Jego zainteresowania obejmują problemy tożsamości, płci, architektury, seksualności. Jest autorem wielu tekstów dotyczących tej tematyki oraz książek, z których w polskim przekładzie ukazał się Testo ćpun. Seks, narkotyki i biopolityka w dobie farmakopornografii – dziennik dokumentujący proces przyjmowania przez autora testosteronu podczas procesu korekty płci, a zarazem polityczna historia technologii związanych z ludzką seksualnością. Preciado był dyrektorem programów publicznych w Muzeum Sztuki Współczesnej w Barcelonie w latach 2012–2014, kuratorem programów publicznych realizowanych w ramach documenta 14 w Kassel i Atenach w 2017 roku oraz kuratorem pawilonu tajwańskiego na Biennale Sztuki w Wenecji w 2019 roku. Współpracuje z Centrum Georges Pompidou w Paryżu.

 

O tłumaczu:

Grzegorz Piątek – urodzony w 1980 roku pisarz, publicysta, krytyk, z wykształcenia architekt, znawca historii i architektury Warszawy. Od kilkunastu lat pisze o architekturze, miastach i obyczajach do prasy (m.in. Architektura-Murator, Esquire, Gazeta Stołeczna, Gazeta Wyborcza, Salon, Vogue Polska). Współtworzył też wystawy m.in. „Hotel Polonia. The Afterlife of Buildings” (Złoty Lew na Biennale Architektury w Wenecji, 2008) i „Dane warszawskie” (Muzeum Warszawy, 2017).Opublikował m.in. biografię legendarnego prezydenta stolicy Sanator. Kariera Stefana Starzyńskiego (WAB, 2016), za którą otrzymał Nagrodę Literacką m. st. Warszawy oraz bestsellerową książkę Najlepsze miasto świata. Warszawa w odbudowie 1944-1949 (WAB, 2020), która trafiła na listę 20 książek na 2020 rok tygodnika „Polityka” i została nominowana do NIKE, najważniejszej nagrody literackiej w Polsce. Jego najnowszą książką jest biografia Niezniszczalny. Bohdan Pniewski. Architekt salonu i władzy (Filtry/Teatr Wielki Opera Narodowa, 2021).

 

O autorce wstępu:

Dorota Jędruch – pracuje w Zakładzie Sztuki Nowoczesnej Instytutu Historii Sztuki UJ. Autorka licznych tekstów dotyczących architektury, a także publikacji Trzy modele architektury socjalnej w XX-wiecznej Francji. Le Corbusier, Emile Aillaud, Ricardo Bofill (Universitas, 2020). Współkuratorka wystaw, między innymi: Za-mieszkanie 2012 – miasto ogrodów, miasto ogrodzeń (Instytut Architektury / Muzeum Narodowe w Krakowie, 2012), Reakcja na modernizm. Architektura Adolfa Szyszko-Bohusza(Instytut Architektury / Muzeum Narodowe w Krakowie, 2013–2014), Figury niemożliwe / Impossible Objects (Instytut Architektury – pawilon Polski na 14. Międzynarodowym Biennale w Wenecji, 2014), Wreszcie we własnym domu. Dom Polski w transformacji (w ramach 8. edycji festiwalu Warszawa w Budowie, 2016), Moc muzeum (Muzeum Narodowe w Krakowie, 2021). Współzałożycielka fundacji Instytut Architektury, zajmującej się badaniami nad problemami współczesnej architektury i urbanistyki oraz popularyzacją wiedzy na ich temat. Stale współpracuje z kwartalnikiem „Autoportret”.